Απόσπασμα από τον ανώτερο άνθρωπο του Νίτσε ΙΙ

Ποιό ήταν το μεγαλύτερο αμάρτημα επί γης; Δεν ήταν τα λόγια εκείνου που έλεγε "Αλίμονο σ'εκείνους που γελούν εδώ!"
Δεν βρήκε λόγους για γέλιο πάνω στην γη; Τότε δεν έψαξε καλά. Ενα παιδί βρίσκει εδώ λόγους για γέλιο.
Εκείνος - δεν αγαπούσε αρκετά; ειδαλλιώς, θα είχε αγαπήσει κι'εμάς, τους γελαστούς! Αλλά μας μισούσε και μας κορόιδευε, μας υποσχόταν θρήνους και τριξίματα δοντιών.
Πρέπει λοιπόν να ρίχνει κανείς κατάρες εκεί που δεν αγαπά; Αυτό - νομίζω πως δείχνει πολύ άσχημο γούστο. Ετσι όμως έκανε εκείνος, εκείνος ο ανένδοτος. Καταγόταν από την πλέμπα.
Και ο ίδιος δεν αγαπούσε αρκετά; ειδαλλιώς θα θύμωνε λιγότερο που δεν τον αγαπούσαν. Κάθε μεγάλη αγάπη δεν θέλει αγάπη; θέλει περισσότερα.
Βγείτε από τον δρόμο όλων αυτών των ανένδοτων! Εχουν βαριά πόδια και πνιγηρές καρδιές, δεν ξέρουν να χορεύουν. Πως θα μπορούσε να φαίνεται ελαφριά η γη σε τέτοιους ανθρώπους!

Λοξά έρχονται όλα τα καλά πράγματα στο σκοπό τους. Σαν γάτες κυρτώνουν την ράχη τους, ρουθουνίζουν μέσα τους απέναντι στην προσεχή ευτυχία τους - όλα τα καλά πράγματα γελούν.
Το περπάτημα προδίδει αν ένας περπατά ήδη στον δικό του δρόμο, κοιτάτε πως περπατώ! Οποιος όμως πλησιάζει στο σκοπό του, χορεύει.
Και, αληθινά, δεν κατάντησα άγαλμα, ούτε στέκομαι εδώ ακούνητος, άτονος, από πέτρα, μιά στήλη, εμένα μου αρέσει το γρήγορο τρέξιμο.
Κι'ακόμη κι'αν υπάρχουν στη γη έλη και πυκνή θλίψη, όποιος έχει ελαφριά πόδια, τρέχει ακόμα και πάνω στη λάσπη και χορεύει όπως σε στέρεο και λείο πάγο.
Υψώστε τις καρδιές σας, αδελφοί μου, ψηλά! ψηλότερα! Και μην ξεχνάτε και τα πόδια σας! Υψώστε και τα πόδια σας, καλοί χορευτές, και ακόμα καλύτερα, στηριχτείτε πάνω στο κεφάλι σας!

Αυτό το στεφάνι εκείνου που γελά, αυτό το στεφάνι από τριαντάφυλλα, εγώ ο ίδιος το έβαλα αυτό το στεφάνι, εγώ ο ίδιος καθαγίασα το γέλιο μου. Κανέναν άλλο δεν βρήκα σήμερα αρκετά δυνατό για κάτι τέτοιο.
Ο Ζαρατούστρα, ο χορευτής, ο Ζαρατούστρα ο ελαφρύς, που γνέφει με τα φτερά του, έτοιμος για πτήση, γνέφοντας σ'όλα τα πουλιά, έτοιμος και επιδέξιος, γεμάτος μακαριότητα και ελαφράδα.
Ο Ζαρατούστρα που λέει την αλήθεια, που γελάει αληθινά, καθόλου ανυπόμονος, καθόλου ανένδοτος, ένας που αγαπά τα πηδήματα και τα λοξοπηδήματα, εγώ ο ίδιος έβαλα αυτό το στεφάνι!

Ετσι μίλησε ο Ζαρατούστρα
μετάφραση Ζήση Σαρίκα
Εκδόσεις Νησίδες

Απόσπασμα από τον ανώτερο άνθρωπο του Νίτσε

Οσο ανώτερο είναι ένα πράγμα στο είδος του, τόσο σπανιότερα πετυχαίνει. Εσείς, ανώτεροι άνθρωποι, δεν είστε όλοι-αποτυχημένοι;
Εχετε θάρρος, τι σημασία έχει; Πόσα και πόσα πράγμτατα δεν υπάρχουν που μπορούν ακόμα να γίνουν! Μάθετε να γελάτε και για τον εαυτό σας, όπως πρέπει κανείς να γελά!
Αν είστε αποτυχημένοι ή μισοαποτυχημένοι, τι το παράξενο σ’αυτό, ω μισοζαλισμένοι! Δεν πιέζεται και δεν σπρώχνει μέσα σας - το μέλλον του ανθρώπου;
Το πιό μακρινό του ανθρώπου, το πιό βαθύ, ότι ψηλό έχει, ψηλό ως τ’άστρα, η τεράστια δύναμη του, όλα αυτά δεν αφρίζουν και δεν χοχλακίζουν το ένα δίπλα στο άλλο στο τσουκάλι σας;
Τι το παράξενο αν σπάζουν αρκετά τσουκάλια! Μάθετε να γελάτε και για σας, όπως πρέπει κανείς να γελά! Εσείς, ανώτεροι άνθρωποι, ω πόσα και πόσα πράγματα δεν υπάρχουν που μπορούν ακόμα να γίνουν!
Κι’αληθινά, πόσα και πόσα δεν πέτυχαν μέχρι τώρα! Πόσο πλούσια είναι αυτή η γη σε μικρά, καλά, τέλεια πράγματα, σε επιτυχίες!
Περιβάλλεστε από μικρά, καλά, τέλεια πράγματα, ω άνώτεροι άνθρωποι! Η χρυσωμένη ωριμότητα τους γιατρεύει την καρδιά. Το τέλειο μας διδάσκει να ελπίζουμε.

Ετσι μίλησε ο Ζαρατούστρα
μετάφραση Ζήση Σαρίκα
Εκδόσεις Νησίδες

Γιά την ανάγνωση και την γραφή

«Απ΄όλα όσα έχουν γραφτεί αγαπώ μόνο αυτό που γράφει κανείς με το αίμα του. Γράφε με αίμα και θα νοιώσεις ότι το αίμα είναι πνεύμα.»
Δεν είναι εύκολο να καταλάβεις το ξένο αίμα, απεχθάνομαι τους τεμπέληδες που διαβάζουν.
Οποιος γνωρίζει τον αναγνώστη, αυτός δεν κάνει πιά τίποτε για τον αναγνώστη. Αλλος ένας αιώνας αναγνώστες - και θα βρομίσει και το ίδιο το πνεύμα.
Το ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να μάθει να διαβάζει, αυτό είναι κάτι που στην πορεία χαλάει όχι μόνο το γράφειν αλλά και το σκέπτεσθαι.
Κάποτε το πνεύμα ήταν θεός, μετά έγινε άνθρωπος και τώρα γίνεται πιά πλέμπα.
Οποιος γράφει με αίμα και αποφθέγματα, αυτός δεν θέλει να τον διαβάζουν, αλλά να τον μαθαίνουν από στήθους.
Στο βουνό ο πιό σύντομος δρόμος είναι από κορυφή σε κορυφή, αλλά για αυτό το πράγμα πρέπει να έχεις μακριά πόδια. Τα αποφθέγματα πρέπει να είναι κορυφές, κι’αυτοί για τους οποίους λέγονται αυτά, πρέπει να είναι μεγάλοι και ψηλόκορμοι.
Ο λεπτός και ο καθαρός αέρας, ο κοντινός κίνδυνος και το πνεύμα το γεμάτο από χαρούμενη κακία, αυτά πάνε καλά μαζί.
Θέλω να έχω γύρω μου στοιχειά, γιατί είμαι θαρραλέος. Το θάρρος που διώχνει τα φαντάσματα, δημιουργεί για τον εαυτό του στοιχειά - το θάρρος θέλει να γελά.
Δεν αισθάνομαι πιά τα πράγματα όπως εσείς, το σύννεφο αυτό, που βλέπω κάτω μου, αυτή η μαυρίλα και το βάρος, για τα οποία γελώ -αυτό ακριβώς είναι το σύννεφο που θα φέρει καταιγίδα σε σας.
Βλέπετε προς τα πάνω, όταν ποθείτε την ανύψωση. Κι’εγώ βλέπω προς τα κάτω, γιατί είμαι ανυψωμένος.
Ποιός από σας μπορεί να γελά και ταυτοχρόνως να είναι ανυψωμένος;
Εκείνος που ανεβαίνει στα πιό ψηλά βουνά, γελά με όλες τις τραγωδίες, είτε είναι πραγματικές είτε παίζονται.
Θαρραλέους, ανέμελους, είρωνες, βίαιους - έτσι μας θέλει η σοφία, είναι μιά γυναίκα και αγαπά πάντα μόνο τον πολεμιστή.
Μου λέτε «είναι δύσκολο να σηκώσει κανείς την ζωή». Προς τι όμως τότε έχετε το πρωί την περηφάνεια σας και το βράδυ την υποταγή σας;
Είναι δύσκολο να σηκώσει κανείς την ζωή, μα μην είστε πιά τόσο τρυφεροί!
Είμαστε όλοι όμορφοι κουβαλητές γάιδαροι και γαιδούρες.
Τι κοινό έχουμε με τον κάλυκα του τριαντάφυλλου, που τρέμει επειδή έπεσε πάνω του μιά σταγόνα δροσιάς;
Είναι αλήθεια, αγαπούμε τη ζωή, επειδή είμαστε συνηθισμένοι όχι στην ζωή αλλά στην αγάπη.
Πάντα υπάρχει λίγη παραφροσύνη στην αγάπη. Αλλά πάντα υπάρχει λίγο λογικό στην παραφροσύνη.
Και εμένα επίσης που έχω καλή διάθεση απέναντι στη ζωή, μου φαίνεται πως οι πεταλούδες και οι σαπουνόφουσκες και τα ανθρώπινα όντα που μοιάζουν μ’αυτές γνωρίζουν περισσότερο από τους άλλους την ευτυχία.
Να βλέπεις να πετούν αυτές οι ανάλαφρες ψυχούλες, τρελές, τρυφερές και ευκίνητες - αυτό προκαλεί στον Ζαρατούστρα δάκρυα και τραγούδια.
Θα πίστευα μόνον σε έναν θεό που θα ήξερε να χορεύει.
Και είδα τον διάβολο μου, τον βρήκα σοβαρό, εμβριθή, βαθύ, επίσημο, ήταν το πνεύμα του βάρους - μέσω αυτού πέφτουν όλα τα πράγματα.
Δεν σκοτώνει κανείς με την ορφή αλλά με το γέλιο. Εμπρός, ας σκοτώσουμε το πνεύμα του βάρους!
Εμαθα να περπατώ, από τότε αφήνω τον εαυτό μου να τρέχει. Εμαθα να πετώ, από τότε δεν περιμένω να με σπρώξουν για να αλλάξω θέση.
Τώρα είμαι ελαφρύς, τώρα πετώ, τώρα βλέπω τον εαυτό μου κάτω μου, τώρα μέσω εμού χορεύει ένας θεός.

Φρίντριχ Νίτσε - Ετσι μίλησε ο Ζαρατούστρα
Εκδ. Νησίδες - Μετάφραση Ζήση Σαρίκα

Δεν φταίω εγώ, εσείς το ζητήσατε :))))

Για τον ανώτερο άνθρωπο

Οταν έφτασα για πρώτη φορά ανάμεσα στους ανθρώπους, διέπραξα την τρέλα του ερημίτη, τη μεγάλη τρέλα: πήγα και στάθηκα στην μέση της αγοράς.
Και καθώς μίλησα σε όλους, δεν μίλησα σε κανέναν. Το βράδυ όμως, σχοινοβάτες και πτώματα ήταν οι σύντροφοι μου και εγώ ήμουν πτώμα σχεδόν.
Με το καινούργιο πρωί όμως, μου ήρθε μιά καινούργια αλήθεια: έμαθα να λέω «τι με νοιάζουν εμένα η αγορά και η πλέμπα και η φασαρία της πλέμπας και τα μακριά αυτιά της πλέμπας!»
Ω ανώτεροι άνθρωποι, μάθετε αυτό από μένα: στην αγορά κανένας δεν πιστεύει σε ανώτερους ανθρώπους. Κι’αν θέλετε να μιλήσετε εκεί, πάει καλά! Η πλέμπα όμως κλείνει το μάτι λέγοντας: «είμαστε όλοι ίδιοι και ίσοι».
«Ω ανώτεροι άνθρωποι-έτσι λέει κλείνοντας το μάτι η πλέμπα-δεν υπάρχουν ανώτεροι άνθρωποι, είμαστε όλοι ίσα κι όμοια, ο άνθρωπος είναι άνθρωπος ενώπιον του θεού- είμαστε όλοι ίσα και όμοια!»
Ενώπιον του θεού!- Τώρα όμως πέθανε αυτός ο θεός. Ενώπιον της πλέμπας όμως δεν θέλουμε να είμαστε ίσοι κι όμοιοι. Ω ανώτεροι άνθρωποι, φύγετε μακριά από την αγορά».

Τάδε έφη Ζαρατούστρα
Και ο Νίτσε ζυγός παρακαλώ.
Να συνεχίσω;